Job Cohen heeft geen visie, nou en?

Job Cohen is de nieuwe man bij de PvdA, waarbij het begrip nieuw natuurlijk ook maar betrekkelijk is. Hij moet het gaan maken. In de rechtse media begint het gemor al en komt er kritiek. Job is niet doortastend, hij is soft, in Amsterdam gaat het helemaal niet zo goed ; de criminaliteit is niet gedaald, de Noord-Zuid lijn, drie belangrijke musea zijn dicht of half dicht vanwege verbouwingen, die volledig uit de planning zijn gelopen. En zou zijn er nog vast wel meer dingen, die genoemd worden, maar ik wil er een uitlichten en dat is de kritiek op Cohen, dat hij te weinig of zelfs geen visie heeft.

Ten eerste kan je je afvragen of dat inderdaad het geval is, het is lastig om in iemands hoofd te kijken en dat hij geen visie presenteert in een boek, opinie stuk of lezing wil nog niet zeggen dat iemand inderdaad geen visie heeft. Nu ga ik er ook vanuit dat Job Cohen niet een groot onafhankelijk denker is, à la Frits Bolkestein, Pim Fortuyn of Bram Peper. Maar dat wil mijns inziens niet zeggen, dat hij daarom ongeschikt is als premiers kandidaat. Sterker nog, ik denk dat in de huidige tijd, dat juist een sterk punt is en niet een zwakte of tekortkoming. Het huidige politieke landschap is verdeeld en versnipperd. In dit landschap is het een enorme uitdaging om een coalitie te vormen. Dat gaat er zeker niet makkelijker op worden, wanneer elke politieke partij een lijsttrekker heeft, die een duidelijke visie heeft over hoe Nederland geregeerd dient te worden.

Deze visies zijn uiteraard nooit allemaal gelijk en dat maakt het lastiger tijdens een kabinetsformatie. Dat maakt een politicus, die niet een sterke visie heeft op de samenleving, alleen maar gewenst. Mensen die op Job Cohen stemmen, stemmen op degelijkheid, iemand die boven de partijen kan staan en iemand die zeker vergeleken met zijn voorganger niet een enorm ego heeft, dat ook nog gevoed moet worden. Dat zal het er alleen maar makkelijker op maken om een regering te vormen en er één te krijgen, die ook daadwerkelijk samen kan regeren. Laat GL, D’66 en VVD lekker samen het verkiezingsprogramma uitvechten en schrijven en dan kan meester Job leiding geven aan dat bonte gezelschap.

Job Cohen gooit het politieke speelveld geheel open

Nu Job Cohen de lijsttrekker is bij de PvdA, is het politieke speelveld geheel veranderd. Waar het eerste onmogelijk leek voor de PvdA om samen te gaan regeren met het CDA, zou dat nu zo maar weer kunnen. Job Cohen is niet betrokken geweest bij het kinderachtige geruzie tussen JP en Maxime aan de ene kant en Wouter en Bert aan de andere kant. Als het CDA minder zetels dan de vorige keer haalt (lijkt mij onvermijdelijk) en het niet de grootste wordt (is nog even afwachten, maar huidige peilingen wijzen in die richting), dan zal JP na de verkiezingen opstappen, neem ik aan. En dan blijft er van de hoofdrolspelers van de genante kabinetscrises weinig over.

Wel zijn hier een aantal kant tekeningen bij de plaasten, CDA en PvdA mensen mogen elkaar sowieso niet zo erg, dat schijnt al te spelen sinds Paars, waar PvdA’ers CDA’ers aan het pesten waren met hun rol in de oppositie. Wellicht zelfs al langer. Verder heeft het CDA de laatste tijd weinig ervaring met in de regering zitten en daarin niet de grootste zijn en dus ook niet de premier leveren. Maar desondanks lijkt het politieke speelveld er minder rommelig en chaotisch bij te liggen, dan een paar weken geleden.

GL, D'66 en VVD enige serieuze keuzes

Deze had ik een tijd geleden of mijn facebook geplaatst, maar die kan alleen gelezen worden door mensen die ook een facebook account hebben, daarom nogmaals hier:

Het wordt rumoerig in Nederland. We staan aan de vooravond van een hele harde campagne, althans dat wordt door sommigen beweerd. Of de verkiezingsstrijd inderdaad heel smerig wordt valt te bezien. Wat ik wel verwacht is een lastige formatie periode. De politieke versplintering is compleet (zoals te zien is bij de verschillende peilingen), ook de ruzie tussen PvdA en CDA, twee centrum partijen, maakt de zaak er niet makkelijker op.

Als we kijken naar de buitenbeentjes PVV en SP, dan lijken deze twee partijen te ver van het spectrum verwijderd om als serieuze regeringskandidaat te worden gezien. Dan is er het eerder genoemde probleem met het CDA en de PvdA, deze partijen sluiten elkaar misschien niet volledig uit, maar erg geloofwaardig zal hun samenwerking zeker niet zijn.

Dan blijven er nog over als centrum partijen van redelijk formaat, GL, D’66 en VVD. Of deze drie liberale partijen met elkaar kunnen gaan regeren is nog niet helemaal duidelijk. Maar in het huidige politieke klimaat zullen ze wellicht wel moeten.

In de politiek is het zaak, om de verschillende bevolkingsgroep en verschillende standpunten en levensvisies bij elkaar te brengen. We leven in een land met meer dan 16 miljoen mensen. Om samen te kunnen leven, hebben we een politiek democratisch stelsel gecreëerd. De bedoeling van dit stelsel is om de samenwerking te organiseren. Het is nogal onmogelijk om op periodieke basis met meer dan 16 miljoen mensen te gaan vergaderen. Men kan twee verschillende politieke strategieën onderscheiden. De strategie, waarbij een politieke partij niet alleen de belangen van zijn eigen achterban worden behartigd, maar ook gekeken wordt naar de belangen van anderen of een strategie, waarbij een partij heel erg zijn eigen standpunten benadrukt en andere politieke stromingen vooral beschouwt als tegenstanders en ze dus ook als zodanig behandelt. Zo zou iemand die politiek bedrijft op de laatst genoemde methode, bijvoorbeeld een communist, ervoor kunnen kiezen om te schreeuwen of stenen te gooien naar iedereen die die tegenkomt, die in een net iets te dure auto rijdt. Die persoon kan wellicht overtuigd zijn van zijn eigen morele gelijk, een erg leefbare samenleving krijg je er niet van.

Het lijkt mij in het belang van Nederland dat we na de verkiezingen van 9 juni een werkbare coalitie krijgen. Daarvoor is het mijns inziens noodzakelijk, dat GL, D’66 en/of VVD groot worden. Als de PvdA, CDA, SP en PVV te groot worden zal het schier onmogelijk worden een coalitie te vormen.

Uiteraard zijn er wel degelijk coalities mogelijk met PvdA of het CDA, zoals een CDA, VVD, D’66 eventueel met (of met gedoogsteun van) Groen Links kabinet. Of een kabinet met PvdA, D’66, VVD en GL (Paars plus). Maar om een meerderheid te krijgen hebben deze kabinetten een grote VVD, GL en D’66 nodig. Dit geldt ook voor andere mogelijke coalities, waarbij het CDA en de PvdA niet allebei in zitten. Zeker een grote SP en PVV lijken een goed recept voor een onwerkbare situatie, omdat zoals gezegd, dat deze partijen ver buiten het spectrum staan. Een samenwerking met een van deze partijen lijkt niet reëel. Eventueel is de Christen Unie nog een optie om deel te nemen. Maar erg aannemelijk is het niet, dat ze een grote partij zullen worden. Een ieder die een regeerbaar Nederland wil, weet dus wat hem/haar te doen staat.

Kabinetscrisis CDA en PvdA staaltje van enorm amateurisme

Het is inmiddels al een tijdje geleden, zeker als je bekijkt hoe veel er gebeurt is in de politiek de afgelopen tijd, maar het heeft mij altijd verbaasd, dat er zo weinig is gezegd/geschreven over de kabinetscrisis door journalisten. Mijns inziens zijn er in het toenmalige kabinet van CDA, PvdA en CU twee cruciale fouten gemaakt, die nauwelijks in de media zijn uitgediept.

De eerste fout is gemaakt, doordat Maxime Verhagen en Bert Koenders met de NAVO (in de persoon van Anders-Fogh Rasmussen) een optie om de militaire missie in Uruzgan te verlengen besproken hebben. Terwijl die optie in welke vorm dan ook niet bespreekbaar was voor een van de coalitie partijen. Hoe dit heeft kunnen gebeuren is nog steeds niet opgehelderd, maar het lijkt erop, alsof Wouter Bos hier enorm heeft zit draaien, door eerst intern in het kabinet te zeggen dat een trainingsmissie in Uruzgan voor de PvdA bespreekbaar was en daar later, toen het verzoek van de NAVO eenmaal op de deurmat lag, op terugkwam. Wanneer Wouter Bos van gedachte is veranderd en waarom zullen wij wellicht nooit meer achter komen. Maar dat het PvdA smaldeel van mening is veranderd lijkt evident. Aangezien Wouter Bos zelf na de ministerraad in de hoedanigheid van vice-premier (Balkenende zat in Vancouver) verklaarde (http://bit.ly/cdsg4s) dat er met de NAVO is gesproken over Uruzgan en dat deze gesprekken in het kabinet zijn behandeld. Ook verklaarde Bos dat de gesprekken met de NAVO hebben geleid tot de brief die verzonden is waarin het verzoek te blijven in Uruzgan wordt gedaan. Wouter Bos had veel eerder moeten aangeven aan Maxime Verhagen dat het voor de PvdA onmogelijk was in Uruzgan te blijven en niet de overige coalitiegenoten aan het lijntje houden.

Dan is er nog een cruciale fout gemaakt door het kabinet. Op een gegeven moment lag de optie Uruzgan op tafel, Wouter Bos schijnt bij dit gesprek niet aanwezig te zijn geweest, omdat zijn dochter jarig was, en toen heeft de PvdA gezegd, dat Uruzgan een optie was, maar dat er eerst een verzoek van de NAVO moest komen. Op dit moment dat Verhagen het groene licht te hebben gekregen. Helaas voor hem, de reputatie van Nederland en voor de Nederlandse militairen bleek hij er gruwelijk naast te zitten. Waarschijnlijk was het ook deze inschatting die Verhagen achteraf als ‘naïef’ bestempelde. Achteraf gezien, met de kennis van nu, had Verhagen moeten zeggen tegen Koenders (en Bos): “Dat doen we niet, we gaan geen verzoek laten komen van de NAVO, zolang er nog geen volledige overeenstemming is over het te voeren beleid.” Zelf heeft Verhagen ook toegegeven, dat er in het kabinet nog geen besluit was genomen. Dit deed hij tijdens het beruchte tweede kamer debat, de donderdag voordat het kabinet viel. Tijdens dit debat verklaarde hij ook trouwens, dat een verzoek van de NAVO ook met NEE kan worden beantwoord. Hiermee spreekt hij defensie-specialist Rob de Wijk (http://bit.ly/9wuKGV) tegen, een expert die later ook door Balkenende is aangehaald in Buitenhof van 21 februari (http://player.omroep.nl/?aflID=10659642 vanaf ongeveer 43:51). Hij stelt namelijk dat het hoogst ongebruikelijk is om een verzoek uit een onderhandelde brief van de NAVO te weigeren.

Al met al komt het over als geklungel op het hoogste niveau, amateurisme dat zijn weerga niet kent. Zo’n belangrijk onderwerp wordt door onze professionele politici op een manier behandeld, die totaal niet te bevatten is. Gelukkig is een van de hoofdrolspelers al van het politieke toneel verdwenen, ook al is dat om zijn kinderen vaker te zien, maar de overige drie Verhagen, Balkenende en Koenders moeten zijn voorbeeld nog volgen. Het lijkt mij nu zaak om Verhagen de rotzooi op te laten ruimen en alle schuld op zich te laten nemen, zodat niet zijn opvolger daar nog extra mee wordt belast en daarna kan Maxime lekker iets anders doen, zolang het maar niet iets is waarbij hij namens Nederland internationale betrekkingen moet onderhouden. Internationaal gezien zijn hij en Balkenende al hun geloofwaardigheid kwijt. Wellicht dat Koenders de dans nog kan ontspringen, maar ook hij zou er beter aan doen uit de politiek te stappen.